ademin hayırsız çocuklarından değilim
yere tükürmem çiçekleri ezmem
new yorku washingtonu sevmem
pıhtılaşan kan anlatır çentiğini vaktin
geçerken yamaçlarından zaman kafesinin
çünkü vurulur insan her yerde her an
toprağa düşüyor gibi an be an dünyam
şaka değil dünya da düşer sere serpe toprağa
ademin hayırsız oğlu değilim ama
canlı iskeletler mahşeri kara kıtada
evren umarsız durur bir garip mısrada
iyi bir ademim ben
çiçekleri severim
denizi severim
ama bir başka severim seni
başka bir aşkla
ah çarşı rampaya çıkmasa
sevgi usul usul azalmasa o yok-ol-uşta
yok çünkü atalarımın bahar görmüşlüğü
olmamış hiç rüyalarından fışkıran bir tutamak
yazgıları
bir garip yolculuk sırasında
hayattan ölüme doğru öylece akmak
kafamda hep bir bahar var şimdi
rüyalar hayaller
kırlarda koşuşsun diye çocuklar
damarlarımda devrimin devinim çağıltısı var
Bütün gözlerin kısılarak, çaresizce ya da öfkeyle izlenen hayırsız görüntülerden sonra; “damarlarımda devrimin devinim çağıltısı var”. Kıyam yahut Kabir ilişkisi. Belki de Kabil ve Washington (Ha George, ha D.C.) alegorisi…
Bereketle…
dayım bence çok güzel yazılar çıkarıyor sana alasmdık dayı