Yavuz Başak •
Ağustos 28, 2006
109 izlenim
azarlama beni!
mızrak Vahşi’nin elindeyse
uçarı kelimelerin neftesi gibidir bende aşk.
kağıtlara çizilmez yağmur!
Nisyan düştü düşecek madem
kaybedilmiş bir savaşta
sırayı bozsanda olur.
Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm
‘ali ulvi kurucu’ya…’ duruldum ve camda pıhtılaştı buğu kirpiklerimde sancılı düşler uyuttum hep dürüldüm... Tamamı »
gecenin hassasına sokulan ağartısı peyderpey yüzüyor derisini öteki rengin. günün susku taşbaskısına... Tamamı »
Hizan’da ısrarlı bir güneş zaman kıvranıyor yörüngesinde dal uçlarından şualar sızıyor gece... Tamamı »
Üşüdüm Gündoğusu’na döndü yüzünü veda Sekti aşk sızladı parmaklarım Yaralı alnını ağrıma koysan Beyazdan... Tamamı »
Nedense hep alkışlanır kürsüye geciken adam? Bir akrep telaşlanır nedense, yelkovanın durduğuna… Oysa... Tamamı »
1:39 am | Ağustos 28, 2006
bu dizelerde içiçe geçmiş ne çok hali var insanlığın …
1:40 am | Ağustos 28, 2006
Bütün zeminler ve zamanlar nedense kaybetmişlerin sistematik duygularını hizaya çekiyor. Bize de o nefteye selam vermek düşüyor.