Gök Ekin

Varsa saadet ancak seninledir, sensiz sabahları neyleyim…”

Bu hoş iki mısra ile başladık ki hasbihalimizi ifadeye çalışmaya, anlaşılsın;”nedir ‘çıkmaz’ gibi görünen yolları feraha çıkaran?”sorusuna verilecek cevabın özeti… İnsan her ne kadar eşref-i mahlukata liyakat noktasında yeterli donanımla yaratılmış ise de, esfel-i safiline kadar alçalabilecek zelilliğe meyyal kılınan da odur…

Bu paralelliğe binaen,insanın kendi kendisinin Firavun’u ya da Musa’sı olabileceğini söyler Mevlana… Yani Allah dostu ya da Allah düşmanı! “ed dünya li kaun vel firak” diyen Arap atasözü ne kadar da haklı; evet, dünya kavuşma ve ayrılıktan ibaret… Nelerden vazgeçmek, kimlerden ayrılmak zorunda kalmadık ki yirmi yılı aşamamış ömrümüzde bile… Her bir ayrılığın bir parça siyah bez gibi aydınlığımızın önüne gerildiği, olumsuzlukların geleceğe dair umutların yavaş yavaş katili olduğu hissine kapıldığımız öyle bir zaman olur ki, “bunca hezimete dayanır mı bu gönül, bunca hızlı sarıyorken afakı karanlık,bir ışık görünür mü?” diye sorarsınız gayr-i ihtiyari,belki de üst üste gelen depremlerin sersemliğinden…

Her şeye rağmen bir şarkı vardır dilinizde sizi anlatan; kahrolurken bir yanım,bir yanım Leyla çarpar, çıkmaz sokak bir yanım,bir yanım sona çıkar… Rabb’in mü’mine en büyük lütfu ‘idrak’ olsa gerek… Çünkü akıl ile ilmin oluşturduğu o muhteşem bütünlük bile insana idrak yeteneğini bağışlayamaz… O ilahi bir hediyedir bildiği ile amil olup, güç yetiremediklerini Mevla’sına teslim edene… Vesileyi bilemem! Belki bir ezgidir darmadağın masanın üzerindeki radyodan yükselen; yetmez mi bir yasin suresi sessizliği, yetmez mi bir inşirah süresi neşesi??? diyen… İşte idrak ile uyanış budur… Dünyanın boş debdebesinde,hayatın kulak yırtan çığlıklarında,yaşamın gri kaosunda huzur için yasin suresinin sessizliğine sığınmak… “Çıkmazlardayım” sandığınız dem, inşirah suresi neşesinde gülümsemek… Sabahların sahibine, sabahlar kadar parlak bir yürekle yönelip “inna lillahi ve inna ileyhi raci’un” tevekkülü ile teşekkür etmek ve bilmek;

“karanlığın en koyu olduğu anın, fecre en yakın zaman” olduğunu…