Sevinçliyim
Üşümüyorum da…
Uyumalıyım.
Balkonları değiştirmeliyim
Rüyaya inen bir yer yapmalıyım
Neonları kullanırım belki de…
Bahçe içim gibi kuytu bir yerdi. Her şeye, herkese kapalı yalnız içime açık bir yerdi. İçimden bahçeye keşke bir geçit yapabilseydim de o karanlık yerden hiç geçmeseydim. Sonradan fark ettim ki bizim bahçemiz “nun” harfine de çok benziyordu. Senin adında da vardı o harften benim adımda
Ve
Aklımdan Hallac-ı Mansur gider…
Yüzündeki mavi akıyor
Durgun bir nehir akıyor gibi
Ah! Şuramı parçalıyor
Nehre dağıtıyorum sanki
İçimdeki hikâyeyi de
Beni de
Çalmışlar.
Belki bir tren durur
Ya da bir uçan halı…
Kurtuluruz bu gurbetten
Uzaklara bakmaktan,
Şiir söylemekten…
Ben yine terliklerimi giymiş olurum
Anne!
Matbu yayınlardan dergiler, edebiyatın damarının attığı yerler olarak bilinseler de şimdilerde bunun böyle olmadığını düşünüyorum. Kimileri parselledikleri alanlarda edebiyatı aracı kılarak söz söyleseler de yaptıkları işin ihata ettikleri alandan öte bir yere varmadığı kanaatindeyim. Dergilerin yayın evi politikaları
Yalnız
Bir nakarat kalmıştır dilimizde
Hüzün bile
El çekmiştir bizden
Son Yorumlar