Yolculuk bu işte
Aceleyle biçilen bir elbise…
Aceleyle giyilen bir elbise…
Kahvaltısız bir sabah…
Ve son kez işe gitmektir yolculuk
El sallamadan, vedalaşmadan…
Kızmayın… Tamam. Kızmayın.
Biraz da siz beni anlayın…
Sahiden, edebiyat öğretimi yapan kurumların böyle bir gayesi var mı? Hani meşhur bir kıssadır, Hoca eve et getirir; hanımı komşularla afiyetle yer. Hoca akşam sofrada et yemeği göremeyince kediyi tartmış ya… Eğer edebiyat öğretiminin kişiyi edebiyatla buluşturmak gibi bir gayesi varsa; edip nerde? Madem edip var o halde edebiyat nerde? Ayrıca sorumlularını da bana sormayın. Ne bileyim azizim. Sonra neme lazım…
Evet, buluşmanın sağlanması için her işte olduğu gibi bu işte de samimiyet ve ilmi namus şart diye düşünüyorum. Herkes işini samimiyetle yapmalı.
Hoşça kal
Ya da
Esenlikle gel bize…
Nedense hep alkışlanır kürsüye geciken adam?
Bir akrep telaşlanır nedense, yelkovanın durduğuna…
Oysa besmele anlamını yitirmiştir bu kürsüde
Tespih çekilmese de olur
Yine alkışlar…
Bir de
Kelimeleriniz elbiselerinize benziyor
İPANA kokuyor ağızlarınız
Hiç değilse şuracıkta
Gözümüzün önünde olsun…
Tekrarlıyorum
Kahkahalarımızı yakarsak
Ya da ağlarsak
Bu yangın söner anca
Belki gülümsemek orada helaldir bize
Atlarımızı suvarırız orada
Şimdi yıldızlara bakacak kadar yalnızız
Sus. Söyleme.
Söylenirse unutulur şarkımız.
İçimdeki öyküyü ben
Orada büyüttüm
Berber dükkânında…
Daha o yıllarda yakışıklı değildim
Saçlarım üç numara…
Üzgün müydüm neydim…
Son Yorumlar