Gök Ekin

1970 Sivas doğumlu. Öğretmen.

Matbu yayınlardan dergiler, edebiyatın damarının attığı yerler olarak bilinseler de şimdilerde bunun böyle olmadığını düşünüyorum. Kimileri parselledikleri alanlarda edebiyatı aracı kılarak söz söyleseler de yaptıkları işin ihata ettikleri alandan öte bir yere varmadığı kanaatindeyim. Dergilerin yayın evi politikaları

Yalnız
Bir nakarat kalmıştır dilimizde
Hüzün bile
El çekmiştir bizden

Yavaş yavaş cemiyet ve modanın çılgın seline kapılıyorum. Ruhumda inkılâplar yapıp bir daha tamir edilemeyecek gedikler açıyorum. Dümeni kırık bir gemiyim. Fırtınanın yönüne, dalgaların akışına bırakıyorum kendimi. Ne zaman batacağı meçhul bir gemi…

Bir de düğmeler
Göğsümüzdeki yarayı
İliklemek içinmiş
Evet, işte orayı…

Nedense
Ben hep aldanıyorum
Her seferki gibi
Bu seferde…

Sürünüyordum. Kapında süründürüyordun beni. Yerde dağılmış tespih taneleri, duvarda kına kokusuydu. Şaşırmamıştım.

Bir tenha yolcuyum
İçimin kara trenlerinde
Türkülerin hicranı
Göğün turnalarıyım…

Ey Rab!
Sen de bana
Sen, dersin…

Bir mektep arıyorum,
Bahçesinde mezarlığı bulunan;
Bir de
Kıyısı Endülüs’e kadar uzanan…

Fırtına koptuğunda yıkılsaydı bu ağaç!
Öyle karşımda beli bükük
Hüzünlü durmasaydı.