Gök Ekin

1970 Sivas doğumlu. Öğretmen.

Belki gülümsemek orada helaldir bize
Atlarımızı suvarırız orada
Şimdi yıldızlara bakacak kadar yalnızız
Sus. Söyleme.
Söylenirse unutulur şarkımız.

İçimdeki öyküyü ben
Orada büyüttüm
Berber dükkânında…
Daha o yıllarda yakışıklı değildim
Saçlarım üç numara…
Üzgün müydüm neydim…

Sevinçliyim
Üşümüyorum da…

Uyumalıyım.
Balkonları değiştirmeliyim
Rüyaya inen bir yer yapmalıyım
Neonları kullanırım belki de…

Bahçe içim gibi kuytu bir yerdi. Her şeye, herkese kapalı yalnız içime açık bir yerdi. İçimden bahçeye keşke bir geçit yapabilseydim de o karanlık yerden hiç geçmeseydim. Sonradan fark ettim ki bizim bahçemiz “nun” harfine de çok benziyordu. Senin adında da vardı o harften benim adımda

Ve
Aklımdan Hallac-ı Mansur gider…

Yüzündeki mavi akıyor
Durgun bir nehir akıyor gibi
Ah! Şuramı parçalıyor
Nehre dağıtıyorum sanki

İçimdeki hikâyeyi de
Beni de
Çalmışlar.

Belki bir tren durur
Ya da bir uçan halı…
Kurtuluruz bu gurbetten
Uzaklara bakmaktan,
Şiir söylemekten…

Ben yine terliklerimi giymiş olurum
Anne!