Türk şiirinin ‘ustalık tehlikesi’nden söz eden ‘ustalaşmamış usta’ şairi Turgut Uyar’ın şiir üzerine yazıları, soruşturma cevapları, söyleşileri ve diğer metinleri Yapı Kredi Yayınları’nca yayımlandı. Bu güç işin gerçekleşmesini Alaattin Karaca üstlenmiş. Titiz çalışmasından dolayı öncelikle Karaca’ya, Uyar adına teşekkür borçluyuz. Yediyüzüç sayfalık bu kapsamlı kitap, modern Türk şiirinin poetik tarihi açısından son derece önemli bir [...]
“Bir ignliiz üvnsertsinede ypalın arşaıtramya gröe,
kleimleirn hrfalreiinn hnagi srıdaa yzalıdkılraı ömneli dğeliimş.
Öenlmi oaln brinci ve snonucnu hrfain yrenide omlsaımyış.
Ardakai hfraliren srısaı krıaışk oslada ouknyuorumş”
Bilebildiğim kadarıyla ilk ve son harf eliftir.
Bu durumda elifle başlayan yine elifle biten bir kelime olarak lale, lael diye yazınca lale anlaşılmıyor. Lale Allah’tır, Allah da elifle başlar elifle biter. Güzel he ile biter gerçi, güzel he de bir nevi eliftir. Güzel he beni daima telaffuz ettiğimde büyüler ve içine çeker, orada kaybolurum. Güzel ve he.
Şairin dediği gibi, ‘aşk bütün bağları yıkarak kendi bağlarını kurar.’ Ayhan Aydan ile Adnan Menderes’in aşkları, aşkın iktidarla kesiştiği yer idi ve şairin söylediği gerçek tekerrür ediyordu. Geçtiğimiz günlerde seksenbeş yaşında ahirete göçen Ayhan Aydan’la birlikte Menderes’e ilişkin pek çok sır da gitti. Kadınlar, genellikle, kendileri için, erkeklerden, her türlü iktidardan vaz geçmelerini ister. Aydan’ın, [...]
Yazarın yazarken adalet ilkesinin gerçekleşmesiyle, onu yazması, onun o çabası arasında, yani o zihinsel faaliyeti arasındaki ilişki çok önemli. İlkin adaletin tanımına bakmak gerekir. Adalet, en yaygın tanımıyla bir şeyi yerli yerine koymaktır. Adaletin kaynağı Allah’ın el-Adl ismidir. Bu tanım üzerinden giderek yazmakla, düşünmekle, dille iktidar ve adalet arasındaki ilişkilere bakmak lazım. Çünkü adalet, iktidar kavramından soyutlanarak ele alınacak bir kavram değil. Zaten Derrida biliyorsunuz, yapısöküme uğratılamayan iki olgu var, diyor. Biri adalet, biri iktidar. Biraz onu da didikleyebiliriz. Kafka’nın biliyorsunuz “Kanun Önünde” diye bir meseli, bir hikayesi vardır. Onu okumak isterim. O bize belki bir yol açabilir.
Dil susar lakin, susan adına ‘eser’i konuşmayı sürdürür. Esasen, eseri konuşan bir sanatçının kendisinin susması gerekir. Fazıl Hüsnü’nün ölümünü duyunca bunu düşündüm. Yüzelliye yakın kitap yazmasına karşın, biz onu, hep Çocuk ve Allah’ın şairi olarak andık, anıyoruz.
Zizek’in düşünce dünyasına nüfuz edebilmek için, Zerdüşt’ten Deridda’ya, Deleüz’den Hegel’e, Kant’tan Gadamer’e, Kafka’dan Freud’a, Lenin’den Marks’a bir dizi okumalar yapmış, Kıeslowski ve Tarkovski’nin metaforlarını çözmüş olmak gerekir.
Edebiyat öğretiminin, eserler üzerinden yapılması, eser şerhleriyle, yorumlarıyla yapılması son derece verimli olur. Teorik dersler hem sıkıcı hem gerilerde kalabiliyor, çünkü yeni eserler çıktıkça teorik zemin de değişiyor
Geçtiğimiz günlerde ahiret yurduna uğurladığımız Modern şiirimizin öncü-yenilikçi adı İlhan Berk böyle diyordu ‘Aşk’ başlıklı şiirinde: “Sen varken kötü diye bir şey bilmiyorduk/Mutsuzluklar, bu karalar yaşamada yoktu/Sensiz karanlığın çizgisine koymuşlar umudu/Sensiz
Erdem ağbiyi ilk gördüğümde, o tok ve yiğit sesin gerisinde nasıl muazzam bir merhamet ve tevazu taşıdığını fark etmiş, insanlar arasında nasıl temiz bir kimlikte yaşanabileceğinin en canlı örneğini tanımıştım.
Son Yorumlar