Gök Ekin

1962 Malatya doğumlu. TRT'de çalışıyor. Yayımlanmış kitapları; Şehirleri Süsleyen Yolcu, Gerçeği İnciten Papağan, Kuş Uykusu, Televizyon Ve Kutsal, Halvet Der Encümen, Yakaza, Güzeran, Geçen Gün Ömürdendir, Varlığın Evi, Öyküler Kitabı, Sırlı Tuğlalar, Bir Yolcunun Halleri, Hiç, Gezgin.

Hakikate; ancak aklı da içeren kalp (kalb-i selim) ve işrak’la ulaşılabileceğini savunan Sühreverdi’nin, hakikatin çeşitli sırlarını ve veçhelerini anlatan eserinde “heykel” kelimesinin, bu satırlara konu olan “heykel”le pek ilgisi olduğunu sanmıyorum; fakat Necip Fazıl’da da Sühreverdi’nin anlam dünyasına yakın bir “Nur Heykeli”, “İhlas Heykeli” vb. ifadelere rastlamak mümkündür.

Sorun büyük oranda teolojik bir nitelik ve kurumsallık kazanmış resmî ideoloji bağlılığıyla ilgilidir. Türkiye’de bilinçaltımızda ‘Ermeni dölü’ imgesi uçuşup durur, kimi kurumlar kutsanır, ‘devlet’in yüce şahsiyetine saygı duyulur, bürokrasinin dokunulmazlığı vardır, ama siyasetçilere her türlü laf edilebilir, ‘fikriyatı’nı beğenmediğimiz bazı siyasal gelenek ve örgütlere ise belden aşağı vurulup durulur. Ve bunun adı, ‘muhaliflik’, eleştiri filan olur.

Doğrusunu isterseniz, bendeniz dikkatli bir ‘izleyici’ değilim. Bir telaş, bir koşuşturmaca içinde sürüklenip gittiğimden ayrıca çok değerli şeyleri de ıskalıyorum çoğunlukla. Ama, sizin ‘gökekin’i mesela zaman zaman okuyorum. Kurulduğundan bu yana ciddi bir gelişme kaydettiğini, zenginleştiğini görüyorum.

Edebiyatın, bir tür ‘estetik yöneticilik başarısı’na dönüştüğü bu karanlık günlerde ruhumuzu bir kandil gibi ışıtan şiirlerin sahibinı, Türk ve dünya şiirinin bu büyük çılgınını huzurlarınızda muhabbetle selamlıyorum :

Tarkovski’nin özelli­ği, hayatı şiirsel bir mantıkla algılamasıydı. Şiiri haki­katle olan ilişkisinin özel bir biçimi olarak görüyordu. Varoluşun şiirsel yapısını, filmlerinde oluşturduğu rü­ya evreniyle yansıtmaktaydı. Bu bağlamda Alexander Grin gibi sanatçıların yazgısını ve karakterini örnekler. Açlıktan ölmek üzereyken eline kendi yaptığı yayı alır,

Sen elifsin.
Çünkü otuzüç yıl önce doğdun ve birsin.
Ben he’yim. Kırkdört yıl önce öldüm ve ikiyim.

Oğuz Atay da, ne anlatırsa anlatsın aslında dönüp dönüp, ‘kendi derdin söylemekte’dir.

Guenon’dan öğrendiğimize göre, ‘kral’, klasik Arapçada ed-dünya olarak ifade edilen, üzerinde yaşadığımız ve Kutsal Kitap’ta, ‘esfelisafilin (aşağıların en aşağısı)’ olarak nitelenen arzda; el-alem denilen yüce alemlerin gölgesi, temsilcisi ve hakikatlerinin tecellisidir.
İrfani gelenekte veli sultanlara yapılan secde, modernlerin sandığı

Sevim Burak derinlerde bu düşmanlığın ve şüphenin kaynağını oluşturan bir esas düşmandan, “gizli düşman”dan söz eder ki, bu ölümdür.

Perdeyi açsana. Gün ışıyor.

Hadi uyuyalım artık.