sen sevgili gül,
kaç kıyısız deniz tükettim
tuzun şifandır bana.

Çalacak saatin sırrını haber veren yok mu
Bakın kaç yama dikilmiş hayatın pörsümüş elbisesine
Çocuklar pelteleşmiş büyümeyi ertelemiş gibiler
Arılar da beklemiyor çiçeklerini bahar bahçelerinde
Bakın hohlayarak silinmiyor dünyanın buz tutmuş camı
Kıyıya vuran balıklardan beni tanıyan yok mu

Sen başkasın avucuma değen yüzün başka
Duvara düşen gölgen başka ben başkasın
Dallarını budadığım ağacın rengi solgun
Sen incili kemiren keçi dediğim çelişki
Bana anlatma meselini boşver başlamasın

İkilemlerimden, çelişkilerimden
Sana sunmadığım günlerimden
Saç diplerimi inleten düşüncelerimden
Gözlerimin uzaklara takılıp kalması gibi şeylerimden
Özür dilerim hiçlerimden…