Gök Ekin

Yakıcı bir nazara
Uyanıyorsun
dervişin narasıyla
‘Seydam!’

O günlerde
Kavaklar var oluşun
yalın neşesiyle fısıldardı

Küçük
Düşlerim
Vardır
Cebimde

‘Yar olmadın kimseye’.
Bana da olmazsın
Yok ben zaten
Öylesine geçiyordum

Uyanınca
Koynunda ne varsa
Kendinin sanıyor insan
O zaman
Geri dönmeli rüyaya

Lakin periler de yarasalar da
Aynı masalın çarkıfeleğinde yaşar
Aynı güneşin nuruyla
Yıkanırlardı

Gelenleri selamlar
Birden haber verir dergahında
Tüm çokluklar

Ama bak bir şey kalmıyor geriye
Nardan ekşiyi çıkarınca
Bak ne diyor ‘acılardan büyük bir yer yoktur’
Öyle mi sahiden soytarı

İnsana dünyada
Bir yurt var sanmazdım
Sana gelmek
Yıllar süren gurbetten

Orada sesinle karşılaştım
Sustum
Senin o Cebrail’in kanadı gibi
Yaramızı iyileştiren gülümseyişinde