biçimsiz adamlar yaktın,huysuz
çok kahkahalı gölgelerden
tam da bu anda uygunsuz karartılar
müzikle uğuldayan kısık ateş
ölü kelimeler sarkıyor saçlarından
kes de kan sıçramasın babasızlığından.

Ben yazarak büyümek, içimdekilerden kurtulmak istiyorum. Limiti aştım galiba, her şey hata veriyor. Ne kadar çekilebilir bilmiyorum. Bu odada her kes baş aşağı duruyor. Bunlar benim hatalarım mı?
Uçurumun kenarında bir Narkissos efsanesi gibi duruyorum, kurtulmak istiyorum. Kararmak değil, yok olmak hiç değil. Narsist değilim o yüzden aklanmak istiyorum.
Uçuruma mı yönelmeliyim? Su da ki aksimi çubuklarla oynayıp delmeli miyim?
Sıçrayan benliğim hangisine daha yakın acaba? Kestiremiyorum.

Bu savaş onların değil
Kutsal kelimelerle doluyken
Sokaklarının avazı çalan renkleri
Ziyanla doldurmuş boynunu,sultanın çocukları

Çürümüş hayasızlığın kuyularından
Tekrarlamak için çağların arsızlığını
Savunmak, avunmak için toplanıyor
Aristokrasinin geviş getiren sefilleri.

“Birbirine inanılmaz sağlam dostluk bağlarıyla bağlanan iki arkadaş fikrini öne çıkarttığım takdirde izleyicinin bu öyküyle daha kolay bağlantı kuracağını düşündüm. Bu öykünün kaynağında Irving ile Suskind arasındaki sağlam dostluk bağları vardır” diyor senarist Wheeler…

Ölümcül salgının yayıldığı bu topraklar onlar için dönüm noktası olacaktır. Birbirlerini keşfedecekler, duygusal tuzakların kapanından kurtulmayı öğreneceklerdir. Aptallıkları, gururları ile yüzleşip, bağışlamayı, şefkati, sadakati tanımlayıp, tanıyacaklardır.

hıçkırır; oltanın genleri
denizi tamamlayan gözlerin,
pazarlara gerdan
dilsiz pullara.

zakkumlar eriyordu içinde
kızgın, kırmızı…
dört gün titredin
bu müziğin yatağında

gülüşünü bırakıyor; aşk
tuğlanın rengine,gerdanın serinliğine
serçeyle havalanıyor duvar…

hayat şekillerini gölgelendiren
saklayarak izleyen oyuncakları
hafızalarını aynalarda unutup
karıncalardan yol soranları…