Gök Ekin

burası için mi sızlandın o kadar
yeşil beyaz bir kapsüle sıkışmış
kof bir bilincin içinde kıvranmak
seni biçen
kimilerine göre doğuran
“daha iyi” “daha iyi” tezahüratları arasında
serotonin palavrasına bulanarak
inanarak hatta
iyi kulaç atardın sen
su, çamur
çamur tercihindi
hız alan yerlerinde izleri kalırdı en azından
biliyordun diyorum
ikinci tekil şahıs yapıyorum cümlelerin öznelerini
çukura düşmek, yalpa yalpa yürümek
kendime “sarı beniz” yakıştırması yapabilmek
temize çekmek ya da yeniden başlamak için
belki dilenmek iyi şeyleri

yazık olsun
katil olma korkusu sinen içimi
olmadık şeylere inandıran
bulanıklığa.

düşünceler ağırlık yapmıyor
bu hafiflik
midemi bulandırıyor.
ironi yok.

Kaba dediler
Yontup verdiğim sözler yetmedi belli ki
Gülmek yerinde bir davranış değil, ağlamak da
Şiir okuyan kadın mı daha kadın, yazan mı
Nazlı kızlar kalmadı diyorduk
Hepsi işveli hepsi dünden hazır
Annelikten hiç bahsetmeyelim

Büyük değildi onlar
Belki bakışımız küçüktü
Ne devrimci olduk ne de ebem kuşağı
Tek yapabildiğimiz uzaklara bakmaktı
Bunun bile nedenini sormuyorduk
Önemli oluyorduk o zaman
Bir de sekiz beşe tabiysek kahraman

Teoriler kuracak kadar gelişmemişti beynimiz
Bunu böyle öğretmişlerdi
Neyse ki benim tanığım vardı
Nefesimin buhar yaptığı cam
Oyalanıyordum yahut avutuyordum kendimi
Sonra baltayı taşa vuruyor, budalaca laflar ediyordum
Karşıdan karşıya geçerken,
caddenin ortasına dikilmiş adamın teki
Düelloya çağırıyordu.