Derinleşiyor içimizin oyukları
Ölmek gücümüze gidiyor
Katlanıyoruz kanatmalarımıza
Oysa öleceğiz mutlaka
Gittikçe yalnızlaşan
Yalnızlaştıkça çirkinleşen bir kalem
Görünmeyen bir el itmişti
kalabalık
Düşünceler soğuk ve ağrılı geçiyor
Ense kökümden sırtıma zıpkın gibi
Rükuda sürekli
Animasyon sahneleri doğrultuyor belimi
burası için mi sızlandın o kadar yeşil beyaz bir kapsüle sıkışmış kof bir bilincin içinde kıvranmak seni biçen kimilerine göre doğuran “daha iyi” “daha iyi” tezahüratları arasında serotonin palavrasına bulanarak inanarak hatta iyi kulaç atardın sen su, çamur çamur tercihindi hız alan yerlerinde izleri kalırdı en azından biliyordun diyorum ikinci tekil şahıs yapıyorum cümlelerin öznelerini [...]
Kaba dediler
Yontup verdiğim sözler yetmedi belli ki
Gülmek yerinde bir davranış değil, ağlamak da
Şiir okuyan kadın mı daha kadın, yazan mı
Nazlı kızlar kalmadı diyorduk
Hepsi işveli hepsi dünden hazır
Annelikten hiç bahsetmeyelim
Karşılık ver, söv, engel yok
Savaşsa savaş
Göze göz, dişe diş
Ölümse ölüm
Dönüş yok.
Omzuma dokundu gül
Kırmızıydı rengi
Mahrem tutmamış ellerim
ve dizlerim titriyordu
Balatları okuyacak koca adam
Yıkıldın olduğu yerde
Kuruttu ateşin çamurları
Ama nafile
Biliyorum
Sürüye sürüye bulduracak manasını
Temizleyecek anızdan bedenimi
Kırlara taşacak
dağ arkası, iki konak ötesi
bendeki iki ardıç, iki salkım
üç beş adım
kararlı.
Son Yorumlar