Bir şair öldüğünde önce şiir üzülür… Şiirlerimiz üzüldü. Ve dahi bizler, şiirler dolusu… Zira; bir şair öldüğünde, o kelimeler, o duygular, o hüzünler, o isyanlar, o gel git’ler sahibini arar döner durur bir yerlerde. Geride kalan hiçbir şair, Rahmet-i Sonsuz’a kavuşan bir şairin öksüz kalan kelimelerini teselli etmeye muktedir değildir.