Gök Ekin

‘Kalk gidelim düğüne’ dermiş, İsmet Özel’in annesi ayakları uyuştuğu vakitler. Sesini duymadık ki hiç; bu güzel cümlenin müziği nasıldı annesinin ağzında devinirken, bilelim. Ama güzelmiş ki en az onun kadar güzel bir şiirin başına taç etmiş o sözleri.

Nihayetinde güzellik de susmaya muhtaç
İstersen tüm kelimelerden soyun da bir bak…
Kalem yarıldı; nun saçıldı etrafa…
Keşke yalnız bu ‘nun’ için sevseydim seni.

Erk aldım, dilime lal tozu serpti bahar.
Karnımdan filiz veren bu yılana ne deyim?
Ben beklerken içime durmadan semum akar
Bırak da beni dünya, Efendime gideyim.

Kendimi ele vermemeliyim; nerede kaldı benim koca devlet nişanım. Ben bir ülkenin el değmemiş geleceğiyim, benim vakarımda tonlar dolusu geri kalmış ülke rüyası. Devletin benden beklediklerine yoğunlaşmalıyım, beni bekleyen evraklar, klasörler, projeler, yalanlar.

Biliyor musun abi, benim sevdiğim kız başkasıyla evlendi. Olmaz dedim kurban olduğum Allah bu kulunu görür dedim; bir engel çıkar; kar yağar boran olur; bir aksakallı dede gelir her şeyi değiştirir dedim. Hani masallardaki gibi abi.

Dilime sessizlik süren Meryem
Çünkü ben mızıkçı bir çocuk gibi düştüğüm
O zeytin ağacında

o benim kalabalıktan usanan ikindilerimdir
gülüşlü bir dağ olur
kabuğunu atan bir kervan
gibi dökülür çardaktan

Tüm bunlara rağmen asansör önünde yavaşça durup da onun binmesi için kollarını iki yana açtığında son bir defa ve en şiddetli haliyle asansörde kalacağını ve belki de sonsuza dek o korkunç kalma anını yaşayacağını hissederdi. Yine de korkusunu artıran bu hissi görmezden gelir ve asansöre binerdi. Boynundaki ateş daha da artardı. Bir an yanlış yaptığını düşünürdü. Yalnızsa şimdi ardında kalan aynaya yanında birileri varsa da asansörün kapısının üzerindeki dijital levhaya bakarak rahatlamaya çalışırdı.

Şaşırmadım. Çünkü dünya bana öğretilen bir alfabe değildi; kazara denize düşen birinin çırpınırken gösterdiği telaşla okumaya çalıştığım bir eski kitaptı. O kitapta “bilgelik hiçbir şeye şaşmamaktır” diye yazıyordu. Zor çözmüştüm. Ama çözdüğüm gün bu kadar basit miydi diye şaşırmıştım da. Bilge olmam için daha çok zaman var diye geçirmiştim içimden.

Boynuna ziller asılı sabahları beklemeden,
Telaşla,
Zamanından evvel açılan bir hediye gibi
Dökülüverdik birbirimizin yatağına.