bir ırmak deltalaşıyor yanağında
bölüşüyor yanağını ve gamzene dökülüyor
pencere, dışarıyı içeriye hapseden
kuş gagalarından kangren bir camda
Günlük haberleri takip ederken bir başlık çarpıyor gözüme: “Bir Çınar Devrildi Sessiz Sedasız”. İrkiliyorum, eğer bir çınar devrilmişse ve o çınar albız alası bir sessizlikle beraber devrilmişse, üzüleceğimdir. Süregelen sükûn’dan her fırsatta müşteki olan bir devin, sakince kayıp
Kâfir değilim
sigarayı bırakabilirim
şiiri bırakabilirim
O kaldırım kalbim kadar soğuk
kar tanrının çocuklara bir hediyesidir
oysa güneş!
bir lafına bakar her şey
ısıtan ve eriten!
uzlaşalım karıncayla daha az başak
ve o canavar etimizde çoğalan
Gök bile bağırıyor. Sonsuz bir yağmur dalgası altında saçaklardaki tozların feryatlarını işitebiliyorum. Kir, birikir. Öyle bir şey. Saçakta, gözlerimde, Stavridus’un uzamış tırnaklarının arasında, saçlarımda; her yerde. “Bu hayvanın temizliğe bu denli düşkün olması beni ürpertiyor” diyor Stavridus.
ellerimi maviledim denize karşı tablolar
en çok maviyi sağıp göğün memesinden
bekledim solgun bir deniz yüzü henüz ölmüş
bekledim, çığlığı buharlaşmış bir martı
Olağan Şüpheliler’in dikkat çeken bir diğer özelliği ise dialoglardaki özgünlüktür. Christopher McQuarrie tarafından kaleme alınan filmde, “Keaton Allah’a inanmaz ama ondan korkar, ben ise Allah’a inanıyorum ama sadece Keyser Soze’den korkuyorum”, “Şeytanın yaptığı en
sıkıntının kışını ben yazdım ey toprak yediler
içimde çoğalan damlalara bakın ve anlayın bunu
gökten kilimine motif sağan kirli saçlı kızların
ücra dokularında üşüdükleri yamalı kentinde yazdım
Son Yorumlar