geceydi
ve gece karanlığa batırılmış
kuru ve iştahlı bir süngerdi
öfke mavzerde birikti
konuşarak bir mazgalım işte veya kedi
ha açıldı ha açılacak kapı, biraz ekmek?
diz çökerek dilenciden dilenen yoksulluğu
beynamaz beş vakit günah benimseyen
matruşka
yağmur altında edilgen ve yurtsuz
insanlar çıkıyor içimizden
ağartı süreği belki
matemin madeni bulunur ve açıklanır
karanlığa ispermeçet yalvaran
çöpte duru, çölde coşkun buğuların
gazeldir tutturdukları hatırladıkça
rezerve intiharları deniyor parende
akşamlığı becerememiş bir karanlık
tutunup sarkıt dikit ikileminde suya
akışkan göklere darmadağın çığlık
ince ağacın dalları kımıldarken
soğuktur viyadük dipleri
sorma kim daha çok üşümüş
ben mefluç
duruldum ve camda pıhtılaştı buğu
kirpiklerimde sancılı düşler uyuttum hep
dürüldüm ve sulara sır oldu bakışım
ben kör bir ayna oldum kırıldım hep
gecenin hassasına sokulan ağartısı
peyderpey yüzüyor derisini öteki rengin.
günün susku taşbaskısına efsun kırağısı
gibi, uzun metrajlı şizofren bir yara olur
çöküyor yüzünü ağartarak beyaz karanlığı
rüzgar besteliyor durup kırık camlarda
geceyi köpürten toynaklarıyla bir kısrak
dilsiz ateşler gibi sokuluyor kentin saçlarına
deniz tuzu kuşanan yaşamak yarasına
incinen çağın izine, güncel vebaya…
nasılsa teşne yağmurlar müje ıslatan
nasılda sıvıyor sesini bu çorak ıssızlığın
Son Yorumlar