Gök Ekin

1980 İzmit doğumlu. İşletme Fakültesi mezunu. Ürünleri; Martı, Genç Adım, Mefkure, Vivo, Toplumsal Asabiyet, Kavsıkuzeh, Renkli Dergi, Ardıç, Serseri, Etika gibi dergilerde yayımlandı. Kocaeli Üniversite'sinde çalışıyor. Elif Bilge ile evli.

biliyorum
artık bir yamadan
daha fazlası gerek
bu göksel yaraya;
bir kırlangıç; mesela

hadi sevin
bu son yenilgindir kalbim
başını yere saplayıp son çıkışın buralardan

Kirlenmiş, tedirgin bir Medellin akşamıydı. Julian çürük, topaz renkli komodinin, aşağıya düşmüş çekmecesindeki altıpatları eline aldı ve tereddütsüz dayadı şakağına. Radyoda George Dalaras’ın Che Guevera’sı çalıyordu. “En azından ölümüm elit olsun” diye geçirdi içinden. Ardarda beş

Ancak bir dergi editörü, şairinin ya da yazarının; internet sitelerinde de yazarak yıpranmamasını pekala isteyebilir. Zira internet’in çok keskin bir yayın politikası mevcut değil. Hatta isteyen herkes her halikülarda şiirlerini yayımlayacak bir yer bulabilir internette. Bu da dergi editörleri açısından bir sıkıntıdır. Hatta edebiyat açısından da bir sıkıntıdır. Zira dergilerin şair/yazar geliştirme/eğitme gibi bir işlevleri de var ve elbette bir kişi ancak belli bir olgunluk seviyesine ulaştıktan sonra bir dergide görünebilir. Ve yine bir editörün ilk olmayı istemek gibi bir hakkı da olmalı. Bunu da gayet mantıklı buluyorum.

Park… Bir yudum da ben alıyorum aynı bardaktan. Bardakta dudaklarının izi kalmış mı acaba? Hani o izden… giderek… hani çöktüm işte… bana şimdi… ya bir baldıran ya bir çay… Çayın sıcaklığı damağımı kavlıyor.

azur!
konuş benimle
ip eğiren günün kanı çekilmeden
konuş benimle

Bu son sözüm ağzımdan çıktığı anda beni utandırdı. Çocuğu da. Dudaklarını büzdü, gözleriyle bir “Neden!” bıçağını bana sapladı ve başını yavaşça önüne eğdi. O an içimde çocuğun saçlarını okşamak gibi karşı konulamaz bir istek baş gösterdi. Bu kesinlikle “Neden herkesin beni incitebilmek için bir sebebi oluyor mutlaka?” haliydi.

Aleksandr Sergeyeviç Puşkin‘in sonunu, koşullar ele alındığında ‘fazla’ trajik bulmayanlar için Rus Altın Çağı ikinci büyük şairini de, nispeten takribî koşullar altında kurban verdiğinde takvimler 1841 yılında duruyordu. Bununla birlikte Puşkin ile Lermontov’u birbirlerine yaklaştıran sadece dünyayı terk ediş biçimleri ile sınırlı kalmayacaktı.

Melena çarkı iliklerine kadar algıladı. Bana, pizzanın aslında çok pratik bir öğün sağladığını anlattığında ondan kuşkulanmaya başladım ve bir gün elinde kredi kartı başvuru formu gördüğümde ondan kurtulmam gerektiğini anladım.

Benim yaşamım bir dramdan çok bir ağıtı andırır diyen Puşkin, şüphe götürmez bir kesinlikle Rus Edebiyatının en önemli ismidir. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, Puşkin için ‘O hepimizin babasıdır.’ ifadesini kullanmıştır. Gogol’e göre ‘olağanüstü bir olay’, Dostoyevski’ye göre ise ‘gelecekten haber veren peygamber’dir.