karlı dağların öte yanından
kopup gelen ne varsa,
birikir bir notanın kuytusunda.
ya olmamalı ya da “hiç” olmalı…
kanayan dizime bi mendil,
üstüne binip kiraz yiyebileceğim
baba omuzları lazım gelir…
Meğer,
içimde bir ruh taşıdığıma hiç inanmıyormuşum…
şapkalara eş güdüm başaklar gördün düşlerinde,
Sahradan kim alır ki dünyayı muştunun gölgesine…
yaralı bir kemençe telinden yola çıktı güvercinler tahta takunyalı bir ağaç sarkarken penceresinden toprağın sen, azı dişi yırtılmış uçurumu oldun şimdi tüm kayboluşların
Parmakları düğümlü ne çok kör kuyu şimdi gözleri Ve ölümün ağaç kökleriyle kilitlenmiş ökçeleri Ömür ki, tırnaksız bedenlerin en uzak hali…
Dev bir uçurtma yap ve bağla saçlarını kuyruğuna, Elleri cebinde bir dikdörtgen kadar temkinli ve umarsızca. Yaralı kuş kanatları ne kadar elverişliyse sığınmaya, Çiğdemler de öyle aşılandı şehid damarlarına…
Ellerini, Çifte Minare’nin avlusunda bir tesbih tamircisine veren yeşil entarili bir martının derdi ne olabilirdi…
Son Yorumlar