Söken şafağı ağaran saçıyla diken anaların hani nerdedir yitik ve yorgun elleri? Kara tanklar toprağa katarken isimsiz bebeleri, ölüme and içer mi hevasını tınlayan baba dilleri?
Sokak sokak gezerek,
kanaryanın ötüşünü dilenen bir dilenci gördüm.
Bir çöpçü gördüm ben,
Namazda alnını kavun kabuğuna koymuştu.
al yanaklı, ak yaşmaklı yar aşkına
çalınan kaval sesleri gelir kulağıma…
Bir nota sırtlanırken bütün pencerelerini yoksulluğun, Salıncaklar rüyalarına girermiş ağaçlara sofra kuran umudun…
yüksek perdeden bir ölüm adadım sana, ey başımın duvarlardaki onulmaz yankısı…
Aklımdayken hep yolu denizden geçen karınca sürüleri; İnlermiş cepkenimde yalın ayaklı çok uzaklar senfonisi…
ölüme gebe hırçın atların,
çiçek tozlarındaki tapınakları dolduran haykırışıyla,
Adem’i toprağa dağlayan militan ruhlu bir doğum sancısı…
Bütün kaleleri yıkılmış sefil bir şehir şimdi, suskun atların paramparça yürekleri… bulutların dizlerine kim döker ki artık perçemini ?
aleme baktığımı zannederken ;
aslında
cihanda kendi bakışlarımdan gayrısını görmemişim
yeşil çullara sarılı bebeler mıhlanınca duvarlarına şehrin; unuttum yağmurları kimin ıslattığını, ve de rengini menekşenin …
Son Yorumlar