üreğine sığınabileceğim dostu meczuplar içinde arama gerekliliği korkutmuyor artık beni; zira bir divaneliktir bu yaşananlar…Kabrinden doğrulup şehri seyreden biri varsa ve eğer onun gözleri yalnız uhreviyete, mana alemine ait cevherleri seçebiliyorsa, bomboş, renksiz, sessiz ve nefessiz görür sokakları…55
Bu yüzden küçümsüyorum şairleri; o büyük büyük lafların ardında bir parça gerçeklik olsaydı kelimeler boğazlarını keser, dillerine varamazdı; eminim!
Bilmem kaçıncı demlerini tüketiyor dünya ve insan ile meçhul sonu arasında kalan mesafe bilmem kaç karış… Takvimlerde adı yok bu günün, bahar değil bu gün kış değil, hazan bu gün, yaz değil…
“19 yıl sonra her şeye yeniden başlamak, yeniden öğrenmek, yeniden keşfetmek, yeniden inanmak ve unutmak. ..” deyip susuyor. Cümleyi tamamlamayış sebebini anlıyorum ama hasılısını ya da neticesini bile değil, cümleyi tamamlamayı bana bırakması zoruma gidiyor, çünkü ben de aynı yerde takılı olduğumu biliyorum. Beraberce bir açmaza girdiğimizi fark edip çeviriyoruz başımızı iki güvercinin ekmek kırıntılarını [...]
şimdi; sana veda ederken, belleğimde alaysı bir eda ile yankılanan o çocuksu cümle geliyor dilime; demek gidiyorsun öyle mi? peki, git bakalım..
Körleşme’de belki bir çoğumuz hayatlarımızda ilk defa şunu anlayacağız ki, salt gerçeklik yoktur.
Yine de farklı
iklimlerin çocuğuyuz, beğeniyorum ama
seni, saklamalı ve çağırmamalı
Bir şekilde sular durulmaktadır içlerimizde. Belki de durulamayacak sular bizi pek de irdelememektedir asıl itibariyle… “Öz eleştiri”lerde kendimizin avukatlığını üstleniyoruzdur çokluk…
Nasıl derler;
estetik bir cenaze töreni.
Ve yine Kürt kızları biçer
doğunun alnından damlayan teri.
Son Yorumlar