Gök Ekin

1975 ankara doğumlu ama hep bir yere bağlanamamın bir yerde kalamamanın ve yerli olamamanın acısını yaşıyor yüreğinde/ tek bi cümleyi ödünç almış yedeğine onu taşıyor gittiği gidebildiği her yere /acılardan büyük yer yoktur/

…Ben seni seviyordum ama sevmiyordum da…

… İnsan bir yokluğu sevebilir mi?..

Ne garip terk edip gitmek eskisi kadar zor gelmiyordu. Ne de olsa ayrılık acısı kanayan yarasıyla her an beraberindeydi. Nerede olduğu ne fark ederdi ki. Gönlü yaşamak istediği mekanlardaydı, bedeninin varlığı iyice anlamsızlaşmıştı.

Takeshi Kitano’nun bu görsel bir şölen olan filmi, belki de Düşler(kurusova) den sonra, renkleriyle, sessizliğindeki gizemle, kırmızı iple bağlı sevgililerin aşk yolculundaki bağlılığı yanındaki talihsizlikleriyle ve her aşkın bir çıkmaz yol olduğunu anlatan üç öyküsüyle çarpıcı, etkili ve izlemeye değer yapıtlardan.İzledikten sonra etkisinde kalacağınız bu filmi, bi arkadaşıma göndermek için tekrar ortaya çıkardığımda, dayanamadım ve tekrar izledim.

Baştan başa kırmızı oldum, senin kanın gövdeme karıştı, artık ben de sen oldum. Artık bunları söylemek için çok geç biliyorum.Ama can bağışlayan sensin, cana verdiğin mühlet tükenince elden bi şey gelmiyor.

Bu garip sesli şarkıcı kadın kim?
O şarkı söylüyor/kime neden söylüyor
Bu meyhane de nerden çıktı.
Ben nerdeyim/burası neresi

‘’Kırçiçekleri’’ Hep baharı tek başına temsil eden gülün gelişinin hazırlığına başladılar. Zalim kışın bu bahçelerden gidişini kutladılar günlerce. Sabırla ısınan toprağa köklerini yerleştirdiler, gururla salınmaya, kokularıyla etrafı şenlendirmeye başladılar.

Herkes bir mecaz söylemeye gelir, diyorlar ya; hayat bir kıssa, baştan başa bir hikaye ve geçmiş gelecek, ay- yıl denildiği gibi hepsi aynı şey . Zaman , zamansız zaman.öyleyse romanın başından sonuna anlatılan şey bu dünyada tüm arayışlara rağmen mutluluğu bulmanın imkansızlığı değil mi?