Neyi alıp götürsek, hep bir şey kalır ardımızda;
Ardımızda senin bütün yüzlerin, ardımızda şehrin dumanı
Duman bana kalsın Edip Bey, parklar ve sincaplar da sana!
”çok sevdim, güzel sevdim ve fakat güzelliğim kırıldı/ ürkek ve tedirgin büyüdüm, yumruğum sonradan gelişti.”
Beni ey güz, ağlayan bulutlar aşkına!
Beni ey geçip giden günler, kızarmış nâr aşkına!
Ölüm kapımı çalmadan
Beni dünyanın bütün yokuşlarına…
Aslında iki İsmail Karakurt var bana göre: ilki, Anadolu’yu adım adım gezmeye çıkmış bir seyyah-gezgin-abdal. Gördüğü her şeyi, her nesneyi, şiir dili halinde heybesine doldurup daha sonra şiir olarak söylüyor onları. Bir keresinde, Simurg adlı bir kuşun önderliğinde
Son Yorumlar