Sonra yeryüzünü emzirirdi ay
Mutantan ışıklarla
Ki, yeryüzü ağlıyordu
Ve ağlıyordu mescitler.
Ve senden sonra, gecenin bu son vaktinde
Boğazın alıp götüren yakamozlarında
Kızkulesi’nin orada yani, martılarla birlikte
Doyuralım iyice acıkmış ruhlarımızı da.
Bense ruhumun ürperdiğini duyardım o ân
Verdiğim selamın karşılığını beklerken
Neydi o çocuk kışlarım benim. Ve korkularım bir de
Uykumun ortasında her gece ateşten ejderhalar
Ey taş döşeli avlular, dilsiz kardeşler, kırık dökük hâtıralar!
Haydi gidip öpelim, öpelim annelerin o mübârek ayaklarından
Kanaviçe işleyip yağmuru bekleyelim bulutların kanadında
Ya da Sirkeci’de birdenbire tramvaydan inip martılara simit atalım
Sen en iyisi düş artık buradan ey taş!
Düş ve yarala tinimi!
Tepeden tırnağa cehennem olan bir şey söyle bana şimdi ey taş!
Yaksın bütün sokakları, yaksın şehri boydan boya o amansız ateş!
Şehir her iki ucundan tutuşmuş da o yüzdenmiş meğer bu göç katarları!
Ard arda gelen top sesleri, kahrolası amerikan askerleri, bizimkilerin çığlıkları…
Kenan İli’nde kanda boğulmuş gölgeler
Her gölgenin içinde göğe yükselen gövdeler.
Ben gidersem Pilar tutuklanır İspanya’da
Fener Roberto’yu alır, Madrid küme düşer İstanbul’da.
Son Yorumlar