Şiir (özellikle “serbest” tabir edilen şekliyle) her şeye mütehammil midir? Her şeyi kaldırabilir, her şeye katlanabilir mi? Bu soruların olumlu cevapları olabilir mi, ileride belki söyleyebiliriz (ya da belki hiçbir zaman söyleyemeyeceğiz). Ancak ortada şiir adına üretilen
Tekim derdimin dermanı
Aşk beslerdi evimi
Kurt doldu diyarım.
Hasan Aycın’ın çizgilerini de sadece çizgi ya da karikatür olarak görmek doğru değildir. Bu onun “çizgileri”nin bize sunacağı imkanları köreltmek olur.
Bazı tahassüslerim oldu tabii. Şiir okumaya başladığımı zannettiğim günlerde şiir iddiasıyla ortaya konulan şeylerden çok hiç şiir iddiası olmadan yapılan “işler”in ilgimi çekmesi gibi…Hat sanatında da harfleri aşan bir şeylerin varlığını hissediyordum. Adını koyamasam da bir cümle
Biliyorsun
Merhamet et güleyim
Ya aczimden öleyim.
Ve baykuş gösterir yolunu evimin
Şimdi hangi anne emzirir beni?
Büyürüm hapsederek kendimi.
hemen burda, hemen şimdi bildim ilk kez öttüğümün resmidir yılların hasreti var üzerimde haydi söyleyelim şarkıyı.
Bununla başetmeliydik; baştan etmeliydik.
Başıboşbırakmamalı.
Başıboş dolaşa dolaşa, insan, DÜŞtüğü yeri bilemez de.
İnsan başıboş kalırsa baştan çıkar DÜŞe durur.
Söyle Ey Tanrım!
Hangi kuytu derinliklerimden yakaladın beni de
Canhıraş devrilse de benim
kuş tüyü aklım
Deniz dürülür
gök erilir
yer yerinir
bağrı dilinir
bir âlemdir çocuk
Son Yorumlar