Mahşerinin eşiğinde duran nice insanla saf tutuyoruz. O safta irkiliyorum. Hüzünlüyüm. Bir kez olsun ziyaretine gitmemişim. Buna üzülüyorum. Buna üzülmeli insan. Rasim Özdenören’in elini öpüp, “Hocam, dünya gözüyle görme imkânı bahşeden yaradana şükürler olsun” dediğimde ne kadar sevindiysem şimdi de o kadar üzülüyorum.
aksa da yüreğime sevgi ırmağı
derim
psikopat olsam
adım başı adam vursam
kafamda hep bir bahar var şimdi
rüyalar hayaller
kırlarda koşuşsun diye çocuklar
damarlarımda devrimin devinim çağıltısı var
yürüdüm
yeşil dallar arasında
seyrettiğim denizin sularına
paralel ve kaygısızca
iyi dilekler sunar gibi canlı bir alem kurar gizemli
savaşa yıkım der geçeriz böylece örteriz acıları
oysa geçmeyecek sınırı hiçbir zaman benjamin
ve zamana nakışlı bir yıkımdır filistin
sana ve dosta ve dünyaya
selam verir gibi diledim
bir sabah sisinde
yitip gideyim
Yürüyerek vardım bu nehir kıyısına
kötülük devşirilen saçım sakalım
günlük güneşlik yüzümden çıkarıldı
akşam kokan ufuklarında ürperti
Son Yorumlar