Çobanlar şiir söylemiyor
Arada bir dağ çıplak ve uçurumları keskin
Bucağına varılır mı okyanusun; ama sakin
Bir yanında sen, öbür yakasında ben
ben daima susacağım, içimde mahşerler büyüyecek
gürültü gürül gürül sarmalar dünyayı ben iç geçirmem
daima susacağım, gürleşen saçların içime uzayacak
beklediğin karnavaldan uzak ben daima susacağım
biter tiner müptelası bir çocukta
yaşadığım rüya
denizle çevrili şehirde dört mevsim
gözlerinde iplik iplik örülen bir nakışım
Hamit Abi ayrıldı aramızdan. Apansız. Gitti. Ayrılığı acılara gark etmedi bizi. Canlılığa, onu solduracak kadar ‘yaklaşmak’tan kaçındı. Canlı olarak yaşadı çünkü; canlı olarak öldü. Canlı olduğu için de içtendi, samimiydi. Denge canlılığından geliyordu. Sükunetinden, sükunete
Dünyada ne kadar ayrıksı insan tipi varsa hepsi toplanmış, bu fantastik olaylar örgüsü içinde yerini almış. Burada doktor sadece doktor, gangster sadece gangster, bürokrat sadece bürokrat ve çocuk sadece çocuk değil… Karakteri bol, çok sayıda başrol oyuncu, aforizma dolusu
Tek başına bir şey ifade etmiyor gibi görünen harfleri hep sevimli bulmuşumdur. Harflerin böylesi gizemli halleri, bana, her nedense insanın tükenmeyen yalnızlığını, varoluştan gelen yoksunluğunu, tatmin olmazlığını hatırlatır. Harf ve insan; hiçliğin ürküntüsünün sınırlarını
Gücüne gitmesin rabbim güç var burada
savuraduran oraya buraya sokaklara
adımları adamın, kadının, kızın ve erkeğin
hırsla saygınlığa doğrudur buna inan
her şey her şeye katışır
gülde allık, zambakta beyazlık, sarılık, ayrılık …
say ki göçer kuşlardır, kısaaralık
denizin maviliğinde de karalık
ve evin yolunu tutmuştur çoktan
Üsküdar’da çiçek satan çingene kız
yalnız değil insan
insan yalın değil
arama başka yerde değil
Her şeyi yakıp yıkmaya ant içmiş bir büyük anarşist; silahlarını kuşanıp Tanrı’ya başkaldıran devasa bir ateist; varlığı, hiç’lik süzgecinden geçirerek yokluğu olumlayan ve ululayan eşsiz bir nihilist… Böyle bilinir Nietzsche; dahası sarp kayalıklarda, uçurumun kıyısında gezinen umarsız, umursamaz, aylak; sanırım biraz da deli. Böyle bilinir Nietzsche. Hakikaten böyle midir? Halbuki Nietzsche demek, hayat demek; hayata bağlılık ve hayatın mevcudiyet alanı olan dünyanın mükemmel yaratımına sarsılmaz bir imanla bağlılık demek. “Tabii” olan her şeye “Evet”;
Son Yorumlar