Kağıttan gemiler yapmak isterdim, Yağmurun bıraktığı su birikintilerine..
Akşam olduğunu fark etmedim bile. Ablamla ilk telefon konuşmasında O’nu sordum. O’nunki bir kara sevda diyor. Üniversite yıllarında sevmiş kızı.
Sanırım onları da görmezden geliyorlar. Bazen çok uzaklarda yürüyen bir insan silueti görüyorum, ona doğru yürüyorum o başka yöne gidiyor. Demek dışarıda kalan yalnız ben değilim, bu beni sevindiriyor bir nebze.
Sürekli kırıldığından mıdır bilinmez
Olgunlaşmadan yaşlanacağız anlaşılan
Duygularımız uzun, cılız ağaçlara benziyor
Yıllarla boyu uzasa da her an yıkılacak kadar zayıf..
Sonra kolları kurudu kırıldı
Biz vefasız çıktık
Yattığımız kollarının kırılmasına ses etmedik
Yanında bile değildik
Gece yıldızları alıp götürmüş,sabah olmuştu. Kız, doğan güne bir daha uyanmayacaktı. Yüzü öyle duru görünüyordu ki.. Şaşkınlık verici bir aydınlığa sahipti. Ölüm –hiç- kimseye yakışır mıydı?! Avucu sıkı sıkıya kapalıydı. Elinde her ne tutuyorsa, bu onu son nefesinde yalnız bırakmamıştı. Kimse avucunu açmayı denemedi.
Neden şu siyahlı beyazlı inek bağlanmış otluyor?
Neden çobanın elinde bir de sopa var?
Neden kalbim çarpıyor böyle benden sorgusuz?
Neden bunca neden?
Hani bana yağacak demiştin?
Gün doğmadan beyler paşalar değişir demiştin..
Kar yağar mı anne?
Kar diyorum, artık yağar mı?
Sevgisiz kaldı,
Yüzü gülmedi,
Gün görmedi ,
adam….
Gökyüzüne bakıp yüzümün tam ortasına
Düşüveren yağmura gülüyordu
Zırhım gülüyordu
Ben de gülüyordum…
Son Yorumlar