ve yağmur ve kuşak

Şimdi hepimiz birer taş alıp şu bağçeden
Biraz balçık ve âdem ağacı alıp
Eskiyen bedenlerimizi onaralım bin sabırla
Eriyen düşlerimizi, gerilen tellerimizi
Düşe kalka, kan ter içinde, soluk soluğa.

Ama önce yağmur aramaya çıkalım
Çoluk çocuk, genç ihtiyar, duâlarla
Çıkıp ağlayalım, yalvarıp yakaralım!
Bu şehre çünkü yağmur şart oldu senden sonra
Senden sonra tadı tuzu kalmadı dünyanın!
Balığa çıkmanın, uçurtmaların, yokuşlardan inmenin
Senden sonra çünkü ateşböceklerinin
Senden sonra çünkü kanaviçelerin
Senden sonra çünkü: hiç!

Ve senden sonra, gecenin bu son vaktinde
Boğazın alıp götüren yakamozlarında
Kızkulesi’nin orada yani, martılarla birlikte
Doyuralım iyice acıkmış ruhlarımızı da.

Kuşaklarımızı kuşanmayı unutmayalım aman ha!
Unutmayalım aynalarda kaş çatıp bıyık bükmeyi
Bekleyelim kuşaklı şairler çıkmazında bir müddet
Afili duruşlarla caka satalım, ip atlayalım
Renk renk kuşaklar ve şâirler arasında
Kavga rengi, kül rengi, düş rengi
Yetmişli, seksenli, doksanlı
Nar kırmızısı, safran sarısı, camgöbeği
Uzadıkça uzayan şu kuşaklar arasında.

Kuşak dedimse yaslanmayın hemen arkanıza
Bırakmayın kendinizi, bırakmayın saçlarınızı rüzgâra!
Bu yağmurun ardında vardır elbet bir kuşak!
Şehrin göğüne gerilen; hani şu hepimizin bildiği
Hepimizin göğsüne yayılan o şiirsel yay
Rüyâlarımızı kaplayan tül, içine girdiğimiz saray
Aşağıdaki vâdi, gökteki hilâl, denizdeki mavi
Ebemkuşağı, yağmurkuşağı, eleğimsağma;
                                                                  ah, ne harika

Editörün notu: Bu şiir Yedi İklim 2008 haziran sayısında yayınlanmıştır.