yürüdüm
çalı çırpı sesleri arasında
adımlarken toprağı
kimsesiz bir ağaçlık burası
belki de bilinmemiş daha
parçaladım kafesi
gecenin ve günün
yer ve zamanın
giydirildiği kafesi
yürüdüm
yeşil dallar arasında
seyrettiğim denizin sularına
paralel ve kaygısızca
kulağımda kuş sesleri
ve haşere hışırtısı
kimsesiz bir ağaçlık burası
burada ben her şeyimle Ben’im
yemyeşil bir yaprak gibi çıplak
yapraksız bir ağaç sadeliği
ve hafifliğinde
derin ibadetten henüz uyanmış gibi hoşum
adımlarken karış karış toprağı
gördüğüm bir rüyaydı yaşamışlığım
silkindim sıyrıldım attım
camekanları süsleyen azabı
işte şimdiyi boyamalı
ömrün her arşınına
Editörün Notu: Arınma daha önce Toplumsal Asabiyet’te yayımlanmıştır.
Toplumsal Asabiyet’te ilk okuduğumda da uzun uzun düşünmeme sebep olmuştu Arınma. Çokça şeyin tasarrufu. Sanırım pitoresk ve şiir ilişkisi böyle bir şey…