Bizim oranın anneleri de annedir ha!
Nasır giyerler ayaklarına yaz kış, terlik yerine.

Terlik… Bilirsiniz işte, parfüm kokulu odaların
Çıtkırıldım ayaklarında gün boyu, şıpıdık da şıpıdık!

Gece ayaklara iner önce, öpülesi o nasırlı ayaklara
Ay ışığı merdiven olur da, alıp götürür anneleri arş-ı âlâya

Biz ki tenhalarda hep kırık, aynalarda hıçkırık
Yalınayak başıkabak büyüdük feleğin çemberinde.

Ne masallardı onlar, upuzun kervanlar, tılsımlı aynalar
Camdan evler yapardık orada, tahtadan ipince küheylanlar.

Bu şiir, kervandaki bütün anneler içindir, can anneler!
Ağıt yakıp emzirirler çünkü yetimleri, karaağaçların altında

Ve nice ölümler yollarda, nice katliâm dumanları
Bakıp bakıp ah! eder dünyanın bu hâline, kervanın uluları.

Ey taş döşeli avlular, dilsiz kardeşler, kırık dökük hâtıralar!
Haydi gidip öpelim, öpelim annelerin o mübârek ayaklarından

Editörün Notu: Anne Terliği, daha önce Kuşluk Vakti’nde yayımlanmıştır.