“Anne nedense… şey… neyse” başlıklı yazıya ait 6 yorum var

1. 

   İsmail Karakurt | Perşembe, Mart 23, 2006, 5:29

   BEN ŞEY DEMİYORUM,
   MÜTHİŞ BİR ŞİİR: SICAK, YALIN VE İÇTEN.
   ALIP GÖTÜRÜYOR BENİ ANNEME DOĞRU…
   TEBRİK EDERİM,
   KALEMİNE KUVVET!..
2. 

   Yunus Nadir Eraslan | Cuma, Mart 24, 2006, 5:29

   Allah razı olsun aziz hocam; beni ziyadesiyle yüreklendirdi iltifatlarınız.İlginiz ve inceliğinize müteşekkirim.Hürmetlerimle…
3. 

   Ali Ömer Akbulut | Cumartesi, Mart 25, 2006, 5:29

   ülker reklamındaki duruma mı benzedik ya Hû! bu şiiri okuyunca galiba annemizi hatırlayacağız.
   yunus, Yunus ol dilimize düş e mi?
   eyvallah…
4. 

   Yunus Nadir Eraslan | Cumartesi, Mart 25, 2006, 5:30

   Dostlar, bir üveysi ağırladı soframız.Dilinde dua olduk,kalbine dost…
   Eksik olma Ali abi…
5. 

   Hüseyin Cahid Doğan | Pazar, Mart 26, 2006, 5:30

   Harika! Hocam, tarzınızın dışına çıkmışsınız biraz ama bu yolda da -esaslı şiirin şirin yoludur bu yollar- tutturmuşsunuz. Allah kaleminizi her daim “yazmak zorunda” bıraksın inşallah.
6. 

   Yunus Nadir Eraslan | Pazartesi, Mart 27, 2006, 5:31

   Yüreğinizin güzelliği yorumunuza da yansımış.Yürek dolusu sevgilerle kalın.