Gök Ekin

ve ağulu düş sancıyla gelir yokluğun arka kapısından
nasılsa saçlarına bin yorum bulurum
iğne deliğinden geçer sessizliğim

bekleşir kapısında kesif günlerin
hangi dalın meyvesidir tana vurur
sanki ıtrî gelişli
belalardan sıyrılmış yangınlardan kılpayı

kuytularda tamir eden yaralarını
her gün ne denizler devrilir içinde
mutluluk saati yarım

kurumuş bir yanağı gökyüzünün
her solukta dağ bir çitlembik poyraz yaralara
buraya uzanmış olmalı bir bahar üstü
göğden düşen bin parça

yüz lifleri harlı!
içim denizlerine batır ellerini
bırak bahar çözsün bizi!