yeşil çullara sarılı bebeler mıhlanınca duvarlarına şehrin;
unuttum yağmurları kimin ıslattığını,
ve de rengini menekşenin …

Ne söylesem ki
Üzgünüm işte…
Her sonbahar ayakları üşürmüş
Ölülerin de…

kimin horantasıyım böyle
hangi nesebin yazgısı alnımdaki
var mıdır usulümde bu uğursuz umde
şahlarda dirişken matlarda itaatkar

karlı dağların öte yanından
kopup gelen ne varsa,
birikir bir notanın kuytusunda.

Herkesin kitabında
Çocukluk dediğin.
Şairlerin kitabında
Sözcüklerin yazgısı.

ya olmamalı ya da “hiç” olmalı…

Bu güzel dileğe gönülden katılıyoruz: “ Haydi yolun açık olsun”.Yolculuk şimdilik buraya kadar.İçinde hüzün, yalnızlık, gurbet, emek, sevinç, vuslat olan daha nice tren şiirleri yazılmıştır: Şiirden tren

kanayan dizime bi mendil,
üstüne binip kiraz yiyebileceğim
baba omuzları lazım gelir…

yağm… ur, bazen, kesin bir gidiştir. rölans diyerek bütün yaşamsal kuraklığa. ve gidiş dehşetli bir tortudur ambulansların taşıyamayacağı, biliyorum