‘Ya Allah’ dedi vurdu kazmayı toprağa
İbrahim Ağa
Kazma girmedi toprağa.

Kanamış bir sesle
Uğulduyor oyulduğu yerden
Kısrakları öğlen uykusunda bırakıp

Sonra kolları kurudu kırıldı
Biz vefasız çıktık
Yattığımız kollarının kırılmasına ses etmedik
Yanında bile değildik

şu göğsümdeki ejderhayı
şu duvardaki böceği yaratan
alabildiğine korkuyorum
çıldıramamaktan

Gece yıldızları alıp götürmüş,sabah olmuştu. Kız, doğan güne bir daha uyanmayacaktı. Yüzü öyle duru görünüyordu ki.. Şaşkınlık verici bir aydınlığa sahipti. Ölüm –hiç- kimseye yakışır mıydı?! Avucu sıkı sıkıya kapalıydı. Elinde her ne tutuyorsa, bu onu son nefesinde yalnız bırakmamıştı. Kimse avucunu açmayı denemedi.